Skip to main content

Leo in de wolken

De oudste vos mag je Leo Scholte (79) niet noemen, de slimste vos is hij dit zomerseizoen wel degelijk geweest…

Heel het jaar gonst het door de flights: ‘Ton van Lint staat stijf bovenaan’ of ‘Ria Jorwerda heeft wéér goed gescoord’ tot ‘Trees Beelen – altijd goed’. Niemand noemt in die lange periode de naam van Leo Scholte, niemand heeft de oude vos in de smiezen. Tot Leo zo’n twee wedstrijden voor het eind komt bovendrijven.
Leo is in de wolken: “Ja, pas na de 28ste wedstrijddag stond ik voor het eerst bovenaan, één puntje slechts boven Ton van Lint. Met nog maar een wedstrijd te gaan, kneep ik hem wel. Want Ton hoefde ten slotte alleen maar bij de beste twintig te eindigen boven mij of hij had me al te pakken. Gelukkig liep het voor mij goed af en kon ik toch nog met een ruime voorsprong van 16 punten de overwinning pakken.”

Trouwe vos
Leo speelde maar liefst 28 van de 30 wedstrijden dit seizoen, hij is een trouwe klant van de Vossen. Altijd geweest, want bij de start van de Vossen in 2010 is Leo er al bij.
“En in dat beginjaar van de Vossen won ik ook meteen de bokaal. Peter Nijssen en Herman Driessen diepten ergens een oerlelijke bokaal vandaan, zij bepaalden dat dit de Vossen Wisselbeker zou worden. Daar mocht ik meteen het eerste jaar mijn naam op zetten. En nu, elf jaar later dus voor de tweede keer. Er is nog plaats op de bokaal voor nog maar één naam, dus eventueel volgend jaar mag ik het bakbeest houden.”

Nou ja, niet te vroeg juichen Leo; ook Elly Vermeij en Joost Bakkum hebben al twee keer eerder De Lelijke Trofee gewonnen.
Leo Scholte is met 209 punten dus eerste, wat een gemiddelde betekent van 7 punten per wedstrijd, wat een gemiddelde dertiende plaats betekent elke wedstrijd, iedere week weer! Dan ben je constant, dan mag je jezelf de terechte winnaar noemen van het jaarklassement. Tweede dus Ton van Lint, derde werd op de nipper Joost Bakkum, die op de allerlaatste dag nog onder meer Ria Jorwerda passeerde.

In balans
Ook bij de afsluitingswedstrijd van de Vossen, de Texas Scramble over de E- en de A-lus, toont Leo zijn constante vorm. Al is hij niet de langste van de vierbal (want Hans Jutte), hij heeft nooit last van een water- of out-of-boundsbal. Bij Leo hoef je nooit ‘Fore!’ te roepen. Ook zijn altijd rustige routine is een houvast voor Leo. Zo staat er bij A-3 een man zich op de hole pal naast ons (A-7) op te winden over het langzame spel van de flight voor hen. De man begint te roepen naar de gasten voor hem, juist op het moment dat Leo wil gaan slaan. Onze flightgenoot Hans Jutte roept naar die boze buurman: “Wees blij man! Anders moet je weer sneller terug naar moeder de vrouw.” Man boos, wij lachen – en wat doet Leo? Hij onderbreekt zijn achterhef, fronst enkel zijn linkerwenkbrauw(!), stapt uit, begint opnieuw met zijn routine en slaat de bal 170 meter kaarsrecht linksvoor de green.
Hoe komt hij zo in balans, waar haalt ie die rustige routine vandaan? “Als straaljagerpiloot oefenden we erop dat we op elk moment het roer van de medepiloot konden overnemen. Je moest altijd klaarstaan om, ook tijdens de raarste capriolen, in te grijpen. Het ongelukkigste moment dat ik heb meegemaakt, is dat we met een defect landingsgestel op Hamburg moesten landen met een DC9. Hele baan in rep en roer, we waren in gereedheid om een harde landing te maken. Het liep goed af.”

Hoog niveau
We lopen op A-5, de par-4. Leo ziet alweer een vliegtuig aankomen en zegt dat het een A-380 is. “Nee hoor”, corrigeert flighgenoot Tjwan Tan, “een A-380 heeft vier motoren, deze twee.”
“Ja,” erkent Leo direct, “ik zie het nu ook.” Dat is ook tekenend voor Leo. Als hij een foutje maakt, is hij de eerste om dat te erkennen. En dan meteen weer door. Zo gaan we, ook al is deze slotwedstrijd om des keizers baard, toch geconcentreerd en bijna foutloos door de baan. Samen met Hans Jutte neemt Leo de tactiek en de score voor zijn rekening. We eindigen in de rangschikking op een gedeelde tweede plaats en spelen met 29 slagen op de A en 36 op de E; één slag boven de baan.
Het duurt even, maar pas op onze veertiende hole durven we het. We stellen dé prangende vraag aan Leo, de ex-straaljager- en DC8- en DC9-piloot: “Ahum Leo, ben je eigenlijk lid van de Ten Miles Highclub?” (Voor hen die deze club niet kennen: je bent pas lid als je op deze hoogte als piloot of cabinecrewlid met een collega je hoog(s)tepunt hebt bereikt.)
“Nee,” antwoordt Leo, “daar ben ik geen lid van. Het leukste wat ik op die hoogte heb meegemaakt, is dat we een keer op een lege terugvlucht met een lange DC-8 uit Buenos Aires met collega’s hebben gedanst in het gangpad.”
Tja, dansen met collega’s in het gangpad. Als het niet meer is… Pas later beseffen Hans en ik dat we niet hebben gevraagd of Leo dan misschien, een ‘trapje’ lager, lid is geworden van een Eight Miles Highclub.

Dat antwoord zullen we dus niet krijgen, we respecteren eenieders privacy. Wat we wel kunnen concluderen is dat Leo een aimabel mens is, nooit uit de hoogte is, maar wel op constant hoog niveau golft. En op hoog niveau acteert. Te allen tijde. Want als jaarwinnaar én dus Vos der Vossen overhandigt hij tijdens het diner een bedankcadeautje aan medewedstrijdleider Rob Hulsman: een golfpet met een vos erop.

Ger Laan
1 november 2021